60-latek uszkodził co najmniej kilkadziesiąt samochodów. Zostawiał napisy, krzyżyki i rysy

Pan Zenon miał sześćdziesiąt lat i jedno wielkie marzenie: własny samochód. Niestety przez całe życie coś stawało na przeszkodzie. A to kredyt na mieszkanie, a to remont łazienki, a to kolekcja wędek „na promocji”. Gdy jego rówieśnicy chwalili się kolejnymi modelami aut, Zenon wciąż przemierzał miasto autobusem, patrząc przez szybę z mieszaniną zazdrości i oburzenia. Z czasem doszedł do wniosku, że świat jest niesprawiedliwy. „Skoro ja nie mam samochodu, to dlaczego oni mają?” – pytał retorycznie gołębie na osiedlowym parkingu. Pewnej nocy postanowił wyrównać rachunki z losem. Uzbrojony w marker, tubkę kleju i ogromne pokłady frustracji, ruszył między zaparkowane auta. Na jednych rysował krzywe wąsy, na innych przyklejał karteczki z napisem „Sprzedam tanio”. Kilkadziesiąt samochodów zostało oszpeconych jego absurdalnymi „dziełami”. Nazajutrz parking przypominał wystawę sztuki współczesnej połączoną z wyprzedażą garażową. Właściciele byli wściekli, policja zdezorientowana, a lokalna gazeta nazwała sprawcę „Mścicielem Komunikacji Miejskiej”. Zenon szybko został odnaleziony dzięki monitoringowi. Na pytanie, dlaczego to zrobił, odpowiedział z godnością: – Chciałem, żeby wszystkie samochody wyglądały tak źle, jak ja się czułem przez ostatnie czterdzieści lat. Sąd skazał go na prace społeczne przy sprzątaniu parkingów. Paradoksalnie właśnie wtedy po raz pierwszy regularnie przebywał wśród samochodów. I ku swojemu zdziwieniu odkrył, że większość ich właścicieli też narzeka – na raty, paliwo, ubezpieczenia i awarie. – To ja im zazdrościłem tego? – westchnął. Od tamtej pory Zenon wrócił do autobusu. Tyle że już bez zazdrości. Za to z darmową historią, którą opowiadał każdemu, kto usiadł obok.